Zo is het om negen keer naar Bastille te gaan

Concerten

Zo is het om negen keer naar Bastille te gaan

Recensie Bastille – Ziggo Dome – 10 maart 2019

Voor de negende keer ging ik naar een optreden van Bastille kijken. Ik zag ze al één keer eerder in de Ziggo Dome, één keer op Concert at Sea, maar liefst drie keer op Pinkpop, één keer in de HMH en één keer met een orkest in Tivoli afgelopen jaar. Eens kijken of het voor de negende keer nog steeds leuk is…

Ik werd in ieder geval al blij verrast door voorprogramma Lewis Capaldi. Correctie, fucking Lewis Capaldi zoals hij zichzelf noemde. Een platte schotse man met mooie liedjes en een nog mooiere stem. Ik dacht zelfs even, als je ná hem op moet treden, valt je stem altijd tegen.

Totdat frontman Dan opkwam en Bastille begon. Want ook Dan heeft een mooie stem, die op geen enkele manier te vergelijken is met die van Lewis Capaldi. Als je zijn stem hoort, weet je meteen dat je naar Bastille zit te luisteren.

Er werd begonnen met Quarter Past Midnight, bij lange na niet een van mijn favoriete nummers. Ik ben sowieso meer fan van het “oudere” werk. In hoeverre je dat “ouder” kan noemen, gezien ik het over debuutalbum Bad Blood uit 2013 heb. Gelukkig werd ik ook al snel gelukkig gesteld met Things We Lost in the Fire.

Daarvoor werd een nieuw nummer gespeeld dat ze samen met Craig David gemaakt hebben, I Know You. Die mogen ze van mij voortaan achterwege laten. Dat kwam vooral door het “refrein”, een dance-hip-hop achtig deuntje wat totaal niet overkwam. In het nummer werd opgebouwd naar een climax, dat deuntje dus, en dat mondde uit in een totale anticlimax. Dat geldt ook voor het nummer Grip. Jongens, laat die deuntjes maar achterwege en maak je eigen muziek.

Tot nu toe ging alles in sneltreinvaart. Gelukkig nam Dan nu even de tijd om met ons te praten. Een excuses voor de Brexit werd gemaakt. Maar volgens hem was er nog één ding erger dan de Brexit en dat is Donald Trump. Tijdens zo’n intro weet je als fan natuurlijk al lang welk nummer er gaat komen, namelijk semi-protest song The Currents.

Think about the power of your words

We’re living in the currents you create

We’re sinking in the pool of your mistakes

So stub it out, your podium awaits

Ineens kwam Pompeii al voorbij, terwijl ik die in alle vorige shows altijd als setcloser gehoord heb in combinatie met Of The Night. Een welkome verandering, zeker als je er voor de negende keer bent. Voor Of The Night begon Dan wel weer met zijn good-old riedeltje over dat hij een terribly bad dancer is en of we hem allemaal willen helpen met een sitdown. Iedereen vond het geweldig, maar voor de negende keer wordt ‘t toch een beetje afgezaagd. Ook tijdens afsluiter Flaws deed Dan wat Dan doet tijdens Flaws; door het publiek heen lopen. Aan een beetje originaliteit is nooit iemand doodgegaan, heren.

Of The Night was de fake setcloser maar gelukkig kwamen de mannen snel terug. We misten monsterhit Happier natuurlijk nog! Dit nummer heb ik helemaal grijsgedraaid, zo ook vrijwel elk Nederlands radiostation. Benieuwd naar de live uitvoering. Ik dacht eerst dat ze het nummer helemaal zelf gingen spelen, zonder Marshmello sausje – dat was pas gaaf geweest. Dat was helaas niet zo dus kwam ook dit dance-deuntje niet helemaal over.

Bastille is het beste als ze Bastille kunnen zijn, zoals tijdens nummers als Send Them Off!, Pompeii en Good Grief. Als ze die dance-deuntjes achterwege laten, dan zal ik ook zeker een tiende keer komen. Ach, wie hou ik voor de gek; anders waarschijnlijk ook wel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *