Nothing but Thieves en Nederland houden van elkaar

Concerten

Nothing but Thieves en Nederland houden van elkaar

Recensie Nothing but Thieves – Poppodium 013 Tilburg – 16 november 2018

Ik heb Nothing but Thieves denk ik twee jaar geleden ontdekt, toen 3FM voor het eerst debuutsingle Trip Switch draaide. Daarna heb ik ze vele malen gezien, van het kleine Paradiso Noord tot aan de AFAS Live en van Pinkpop tot Lowlands. Op 16 november was het de beurt aan Tilburg om hun liefde voor Nothing but Thieves te tonen en toen bleek wel; Nothing but Thieves houdt van Nederland, en Nederland van Nothing but Thieves.

Ik heb de debuutplaat aan mijn muur hangen, en dit werd de zevende keer Nothing but Thieves voor mij. Ik kreeg op 16 november dan ook vaak de vraag “raak je ze niet beu dan?”. Nee, Nothing but Thieves raak ik nooit beu, zolang ze met zoveel passie op het podium blijven staan. Dit is een band die echt altijd alles geeft op het podium, of ze nu voor 500 of 50.000 man staan. Toen ik ze voor het eerst op Pinkpop zag, op het derde podium van het festival, wist ik al; dit gaat een grote band worden. Sinds ze in het voorprogramma van voorbeeld Muse hebben gestaan, braken ze echt door in Nederland. En ze houden van Nederland, wat blijkt aan dat ik ze in twee jaar tijd al zeven keer heb gezien.

Dan door naar de avond. Met een nieuwe LP net op zak verwacht je dat daar veel nummers van gespeeld gaan worden. Dat was ook het geval. De nieuwe LP What Did You Think When You Made Me This Way, refererend aan het refrein van Forever & Ever More, bevat vier nummers en daar werden er drie van gespeeld. Niet elk nummer kwam daar even goed van over. Dat lag niet aan Take This Lonely Heart, wat vol passie gespeeld werd. Het lag ook niet aan Forever & Ever More, mijn persoonlijke hoogtepunt van de avond. Het lag wel aan de uitvoering van You Know Me Too Well. Een prachtig nummer, maar op een of andere manier haalde het de vaart en de kracht uit de show. Wellicht past dit nummer beter als fake-setcloser, waar nu Sorry voor werd ingezet. Dat zingt iedereen toch wel mee en ondanks dat het een rustig nummer is, haalt het daarom nooit de vaart uit de show.

Maar goed, als je een band al zo vaak live gezien hebt, ga je op deze kleine dingen letten. Verder was het een knallende show die zo voorbij is en waar je geheel buiten adem van thuiskomt. Dat frontman Conor Mason zijn stem nog niet kwijt is, verrast en verblijdt me; ik ken maar weinig zangers met zo’n mooie stem. Zeker tijdens Particles, naar mijn mening het mooiste nummer van de band, bezorgt het me kippenvel over mijn hele lichaam. Amsterdam is daarna de perfecte afsluiter, ook in Tilburg. 

Er zijn natuurlijk meerdere overeenkomsten tussen de shows van Nothing but Thieves, maar één valt me erg op. Het lijkt wel alsof het geluid aan het begin van het concert altijd verkeerd afgesteld staat. De zang te zacht en de band te hard. In het begin is het altijd even rommelen voor de technici om te zien hoe de hoge en krachtige zang van Conor Mason het beste gemengd kan worden met het harde geluid van de band. Gelukkig komt het altijd goed, echter wacht ik nog steeds op een show waarbij het in één keer goed gaat. Daarom zal ik ook altijd terug blijven komen wanneer Nothing but Thieves weer in de buurt is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *